Hodowla czechosłowackiego wilczaka w Słowacji jest prowadzona w zgodzie z regulaminami hodowlanymi i innymi regulaminami FCI, Słowackiego Związku Kynologicznego [Slovenskej kynologickej jednoty] i Klubu Hodowców Czechosłowackiego Wilczaka Republiki Słowackiej we współpracy z komisją hodowlaną klubu i grupą sędziów eksterieru.

Komisja hodowlana i grupa sędziów eksterieru wraz z wybranymi hodowcami nadzorują i rozwijają hodowlę, obserwują wybór par hodowlanych w wolnym chowie i przygotowują kryteria wyboru w chowie wybiórczym. Zalecają zarządowi klubu kierunek i cele pracy hodowlanej polegające na osiąganiu rezultatów odpowiadających wzorcowi i wykonywaniu wymaganej kontroli jego dotrzymywania.

Praktyczną realizację zabezpiecza główny poradca chowu wspólnie z poradcami chowu z poszczególnych rejonów. Organizuje on kontrole miotów, zloty młodych i bonitacje, zabezpiecza podnoszenie teoretycznych i praktycznych wiadomości regionalnych poradców chowu w formie szkoleń i praktycznych pokazów. Wraz z zarządem i członkami klubu bierze udział w organizacji biegu na 40 km i biegu wytrzymałościowego na 100 km. Bierze udział w kontroli dotrzymywania i spełniania regulaminu hodowli i przeglądu hodowlanego.

Klub hodowców czechosłowackiego wilczaka organizuje co roku kilka zlotów młodych i bonitacji. Celem zlotu młodych jest ocena, jakie potomstwo daje para hodowlana w danym skojarzeniu, i ustalenie, czy fizyczny i psychiczny rozwój prezentowanego zwierzęcia odpowiada jego wiekowi. Rady dla nowego właściciela zwierzęcia mogą wyjaśnić rozwój szczenięcia i jego wychowanie.

O dopuszczeniu do hodowli w Słowacji decyduje przegląd hodowlany każdego osobnika, pomyślne zaliczenie biegu na 40 km, wzięcie udziału w dwóch wystawach wskazanych przez klub, a od roku 1998 wykonanie prześwietlenia na dysplazje.

W Czechach do dopuszczenia do hodowli jest potrzebne pomyślne zaliczenie przeglądu hodowlanego, którego przebieg i warunki są zgodne z bonitacją na Słowacji i prześwietlenie na dysplazje.

Kod bonitacyjny ma podstawową formę Ax Ox Rx Px.

A = symbol oznaczający wysokość, przy czym x = s (średnia) albo n (mała).

O = symbol oznaczający charakter, x może być a - j, gdzie 'a' oznacza melancholika - bojaźliwego, a 'j' flegmatyka - niedrażliwego (oceny 'f' i 'g' oznaczają sangwinik i wraz z 'h', co oznacza psa łagodnego - mniej pobudliwego, są najbardziej pożądanymi typami charakteru).

R = typ, gdzie x = 1 - suchy/pewny, 2 - grupy, 3 - delikatny lub 4 - limfatyczny.

P pokazuje zgodność ze wzorcem i może to być x = 1 - doskonała, 3 - bardzo dobra, 5 - dobra lub 14 - niedostateczna.

Jeśli zwierze ma niedostatki albo wady, zaznacza się je symbolami 'B' - 'N' z odpowiednimi liczbowymi indeksami. Ostatecznym wynikiem bonitacji jest ustalenie użyteczności bonitowanego zwierzęcia w hodowli i są to: hodowlany(a) I., hodowlany(a) II. i niehodowlany.

Test charakteru wykonuje się u psa uwiązanego na terenie pod obecność właściciela. Pozorant używa palki. Ocenia się zachowanie psa w stosunku do pozoranta, ktory psa nie atakuje, reakcję na strzał i na pozorowany atak pozoranta z użyciem pałki, ale bez uderzenia. Zwierzęta z oceną Oa i Ob (bojaźliwy, nie nawiązuje kontaktu) nie są dopuszczone do hodowli.

Próby ujednolicenia wykonywania bonitacji także w innych krajach rozpoczęły się praktycznie na bonitacji w Niemczech w roku 1998, gdzie został oddelegowany sędzia ze Słowacji i oceniano według karty bonitacyjnej obowiązującej na Słowacji. Ten trend w potrzebie ujednolicania oceny na bonitacjach będzie KCHÈSV SR kontynuował.

Wzorzec i jego spełnianie jest podstawowym celem hodowlanym, liczy się obecnie i w przyszłości. Jest decydującym kierunkiem wytyczającym starania hodowlane i sportowe.