Jest niewiele ludzi, którym udaje się psu poświęcić większą część swojego "ja", swojej uwagi, swojego życia. Udaje się im zrobić takie rzeczy, na które inni właściciele psów jedynie kręcą z niedowierzaniem głową i myślą sobie coś o psach i wariatach.

Ale każdy pies ma duszę, w każdym razie ja w to szczerze wierzę. Każdego dnia przekonuję się o tym, co jest mi on w stanie rzec bez słow, jedynie oczami, wyrazem "twarzy", mruczeniem czy szczeknięciem. Jest w stanie pokazać, co mu się podoba, a co nie. A każdy, kto naprawdę lubi swego psa, na pewno te "wyrazy" zna.

Jaki jest więc sens przyjaźni między człowiekiem a psem? Co robi z ludzi takich szalonych psiarzy ubranych w brudne ubrania, z mieszkaniami pełnymi kłaków, godzinami i dniami straconymi ze swoimi psimi mulusińskimi? Są to te szczęśliwe psie oczy, wzajemność psa i jego pana.

A tak samo jak ludzie, tak i u psów krótkie, ale wypełnione życie jest tym najwspanialszym, co im my, właściciele możemy dać.

Cały ten artykuł chciałbym zadedykować człowiekowi, którego bardzo cenię za jego "psią wartość", za jego niezwyciężony "psi zapał" i za jego "psie zrozumienie". A gdy teraz przeżywa on wielki ból, chce go zapewnić o tym, że ten, który go na zawsze opuścił za wszystko mu z "psiego nieba" dziękuje. Że mu dziękuje za życie, o jakim się większości piesków nie śniło. Że chce, aby było o wiele więcej takich ludzi, którym udało się zrobić wszystko, co widzą w wiernych psich oczach. Że i on chciał być zawsze jego PRZYJACIELEM!

Szkoda jest mi tych, którzy nie rozumieją głębszego znaczenia moich słów...

Tomáš (Czechy)

PS: Hoky zmarł nagle i nieoczekiwanie 14.09.2003 wieczorem w polskiej Późnej. [notka wolfdoga]