W środę wieczorem nadszedł ten czas. Po tym jak rozłożono pierwsze polskie i austriackie namioty, przy ognisku były nie tylko kiełbaski, ale także powitalne cocktaile oraz wiele wspólnych rozmów zapoznawczych do późnej nocy.

W czwartek przez cały dzień przybywali kolejni właściciele wilczaków ze Słowacji, Czech, Szwajcarii i Niemiec. Po południu około 20 osób z 15 wilczakami udało się na zwiedzanie Freigehege w Bawarskim Parku Narodowym. [' Freigehege' - pewien rodzaj zoo, gdzie na przestronnych wybiegach przypominających naturalne otoczenie prezentowane są jednak wyłącznie zwierzęta, które występowały lub występują na tym terenie w naturze]. Na początku odwiedziliśmy wybieg wilków, niestety żaden się nie pokazał. Dlatego przespacerowaliśmy się do innych wybiegów: niedźwiedzi, itd. Po tym wszystkim ponownie spróbowaliśmy szczęścia przy wybiegu dla wilków. Z powodzeniem. Zaciekawione naszymi wilczakami wilki podeszły do ogrodzenia. Przewodnik stada stanął dokładnie przy siatce. Prawdopodobnie nie często widuje wilczaki koło swojego wybiegu.

O tym i o naszych psach mogliśmy do woli dyskutować przy wieczornym ognisku. Głód zaspokoiliśmy jak zwykle grilowaniem, podczas, gdy kolejną rundę robiła butelka wysokoprocentowego trunku.

W południe w piątek grupa około 30 osób i 25 wilczaków pod wodzą Michaela Eichhorna udała się w kierunku czeskiej granicy. Szybko porzuciliśmy ubitą drogę i udaliśmy się na przełaj przez góry i gąszcz. Potem, gdy piewsi z nas zatonęli po kolana w bagnie, także wilczaki były tak bardzo zajęte, że wiekszość z nich można było puścić wolno - żaden z nich nie miał już ochoty na jakieś rozgrywki.

Po czeskiej stronie w Narodowym Parku Sumava ponownie zaczęliśmy się wspinać pomiędzy pastwiskami w kierunku Fürstenhut. Tam, po 9 km, zrobiliąmy pauze na gulasz i knedle, a płaty szynki dały nam odpowiednie wzmocnienie na drogę powrotną. Przechodząc koło górskiego jeziora, gdzie wszystkie psy mogły odświeżyć się kąpielą, po około 16 km po niemieckiej stronie, wszyscy dosyć zmęczeni wróciliśmy z powrotem.

W sobotę rano rozpoczęła się bonitacja 12 czechosłowackich wilczaków, z tego 5 na przeglądzie młodych. Tutaj okazało się, że nie każdemu wilczakowi podoba się bycie mierzonym. Sędziny Sonja Bognarova ze Słowacji i Dana Matusincova z Czech musiały przeżyły kilka nerwowych sytuacji. Przy słowackim teście charakteru, w porównaniu do poprzednich lat, polepszyła się ilość psów, które go zaliczyły. Po raz pierwszy jako alternatywę można było wypróbować test niemiecki, którego zasady zostały zaprezentowane po raz pierwszy. Na koniec Pavel pokazał nam jak wygląda coursing, gdzie testuje się u psów ich instynkt łowiecki.

W tym dniu przybyło kilku gości z Niemiec, którzy na miejscu mogli sobie wyrobić wizerunek wilczaka, otrzymać informacje oraz nawiązać kontakty. Jak zwykle siedzieliśmy przy ognisku z kiełbaskami, stekami i piwem do późnej nocy.

W dzień wystawy specjalanej zerwaliśmy się z łóżek bardzo wcześnie. Przygotowanie psów, śniadanie, pakowanie i droga na miejsce wystawy do Phillipsreut. Zgłoszono 50 wilczaków, z tego 8 Saarloos Wolfhondów. Punktualnie o 9.30 słowacki sędzia Stefan Stefik rozpoczął sędziowanie psów. W międzyczasie na teren wystawy przybyli goście nie tylko z okolicy, ale także z całych Niemiec. Poprzez rozmowy z właścicielami i hodowcami mogli otrzymać odpowiedzi na swoje pytania.

W przyjemnej atmosferze i dzięki zapewnionemu wyżywieniu ten słoneczny dzień był nie tylko udany dla zwyciężców, ale także był krokiem na przód dla przyszłości naszej i naszych wilczaków.

Chciałbym podziękować tutaj wielkim i mniejszym pomocnikom za ich wsparcie. Szczególne podziękowania należą się Michaelowi Eichhornowi i Inie Ziebler-Eichhorn, którzy jako gospodarze wykonali większość pracy i sprawnie rozwiązywali wszystkie trudne sytuacje.

Steffen Baldamus (Niemcy)