Praojciec Czech pewnie by się dziwił ile "wilków" zeszło się u niego pod górą w ten dzień na tej umiłowanej ziemi. Że najliczniej reprezentowaną rasą są zgrabne wilczaki, ale że swojego przedstawiciela wysłały też "maliniaki, szwajcary i jamniki".
Pogoda nam wszystkim dopisała, psy ze wszystkich kategorii wiekowych doskonale się rozumiały, a właściciele mieli, jak na wszystkich spotkaniach organizowanych przez IWSC, o czym rozmawiać.

Ale na przyjacielskie rozmówki będzie jeszcze cały dzień, teraz zbliża się początek zawodów. Psy zostały podzielone na dwie grupy ze względu na wiek ich i ich właścicieli. Wszyscy byli nastawieni, że nie jest ważne, aby wziąć udział, ale żeby wygrać...! Bardzo dobrze wiemy, że świat nie chce znać pokonanych...! I zawody się zaczynają!

O ich przebiegu najlepiej świadczą wyniki wszystkich uczestników, które były wypisane na ich twarzach przy wypijaniu u celu łyczka domowej śliwowicy.
Przy wynikach należy wspomnieć o tym wujku, ktory z naszym Diouszkiem stał się w rekordowym czasie zwyciężcą. Pamiętajcie, że nasz "leniwy" piesek regularnie zajmował dolne miejsca tabelki.
Po tym, jak pieski odświeżyły się wodą, wszyscy zostali w licznym gronie zebrani pod rotundą, aby zrobić zdjęcia na pamiątkę dla siebie i dla wszystkich przyjaciół, którzy niestety tego dnia nie mogli się stawić. Potem droga na dół do pobliskiej strzelnicy, gdzie został zamówiony dobry obiad i gdzie także przebiegło ogłoszenie wyników zawodów. Na twarzach wszystkich uczestników było widoczne zmęczenie z powodu forsownego marszu i upalnej pogody, ale było też na nich znać, że są szczęśliwi, że mogli się ponownie spotkać i przyjemnie porozmawiać. Sławny dowódca całej akcji i bardzo dobry strzelec Pavel "Hoky" Hanuška :o) przygotował dla zainteresowanych z "żyłką myśliwską" możliwość spełnienia swoich snów. I trzeba powiedzieć, że niektórym strzelanie szło lepiej niż bieg.

Na zakończenie chciałbym podziękować wszystkim organizatorom tego, ponownie udanego, spotkania i chciałbym wszystkich, którzy będą czytać te wersy, zaprosić na następne spotkanie.

Renata & Tomáš (Czechy)

Informacja o organizowaniu spotkania nazwanego "Szybko, biegiem za praojcem Czechem albo z rasą narodową na narodową górę" bardzo mnie zainteresowała. Ponieważ z naszej wioski leżącej koło Děčína do Roudniy nie jest daleko, decyzja nie była trudna. A ponieważ nazwa całej akcji spodobała się wielu osobom, domówilismy się nie tylko my, właściciele dwóch CzW, ale i inni przyjaciele, że spotkamy się i wspólnie ruszymy zdobyć górę Říp.

I tak rano pierwszego maja zapakowaliśmy nasze wilcze stadko do auta wraz innym psiakiem (bliżej nieokreślonym kundelkiem podobnym do jamnika, którego znaleziono na śmietniku) - Maliną. Poza wspomnianą Maliną udział wzięły wilczaki Chemie Eden Severu i Bary Lupus Bohemia Genao i oczywiście grupa ludzi licząca 6 osób: 3 przewodników psów oraz "pomoc lekarska i techniczna".

I nawet jeśli nasza droga okazała się trochę skomplikowana, dotarliśmy na miejsce na czas. Po któtkim powitaniu z organizatorem akcji, który zapoznał nas z trasą i całą organizacją, zarejestrowaliśmy się i wyruszyliśmy. Ponieważ pogoda nam dopisywała, a droga wiodła w malowczyniczym terenie, ustawiliśmy tempo "spacerowe". Poza Maliną i Barym, które próbowały nas przekonać, że naprawdę powinniśmy współzawodniczyć. I niestety ich przekonanie wytrzymało aż na szczyt.

Bliżej wierzchołka droga stała się bardziej karkołomna i z napięciem oczekiwaliśmy, aż pojawi się przed nami Praojciec Czech, aby powitać nas u celu. Czubek góry wraz z rotundą pojawił się szybko, ale zamiast Praojca powitała nas komisja z odpowiednim wzmocnieniem. Nie zaproponowano nam mleka ani miodu, ale "setkę" prawdziwej (i bardzo dobrej) śliwowicy. I tu polegliśmy.

Po zrobieniu wspólnej fotki wszyscy razem udaliśmy się na dół do wioski Vražkov na strzelnicę, gdzie przygotowano obiad i ogłoszono wyniki zawodów. Po obiedzie z lekko zmęczonymi wilkami i innymi członkami wyprawy udaliśmy się do domów.

Akcja naprawdę się udała: pogoda dopisała, organizacja była dopracowana, a starsi przewodnicy drogę pokonali bez większego problemu. Muszę powiedzieć, że w spotkaniu organizowanym przez IWSC braliśmy udział po raz pierwszy, ale na pewno nie ostatni.

Petra (Czechy)

... raj na ziemi ... mlekiem i miodem płynący ... takie słowa cisnęły się na myśl każdemu, kto podczas drogi rozejrzał się dookoła ...

Nie mogę powiedzieć o sobie, że należę do pisarzy, dlatego mój opis będzie bardziej techniczny, zwięzły i krótki. Jednak spotkanie, o którym chcę napisać, warte było tego, abym usiadła i spróbowała się wcielić w dziennikarza. "Rychle, biegiem, za praojcem Czecham", tak nazywało się to spotkanie.

Jestem właścicielka CzW krótki czas, 16 miesięcy, ale myślę, że to wystarczająco długi czas, abym mogła ocenić aktywność w naszej rasie. Ze smutkiem muszę przyznać, że większość spotkań można podzielić na - "zawody, egzaminy, wystawy" - akcje nastawione wyłącznie na posłuszeństwo psa, bez możliwości jego swobodnego wybiegania. To miło, że pies słucha na komendę, ale o wiele przyjemniejsze jest obserwowanie psa, jak skacze po łące ze swoim przyjacielem, jak goni motylka, jak łowi myszy i potem jak strasznie się złości, że mu ten bażant uciekł. Spotkanie, o którym piszę, to właśnie mojemu psu umożliwiło. Wiem, że możliwość wybiegania zależy w zasadzie ode mnie i mogę powiedzieć, że spacery ze znajomymi nie są u nas wyjątkiem, ale to było coś innego. Psom i właścicielom dało to spotkanie nie tylko szansę wybiegania się, ale i wyżycia towarzyskiego. Wszystkie spotkania z innymi właścicielami i ich psami są z pożytkiem dla obu, psa i właściciela.

Muszę też powiedzieć, że organizacyjnie spotkanie było dobrze zaplanowane. Trasa przygotowana z uwzględnieniem możliwości wszystkich uczestników, a powitanie na mecie bezbłędne. To jeden z powodów dla których wołam: "Więcej takich akcji!".

Jestem pewna, że mogę tu mówić także i za swoich przyjaciół, którzy wzięli w nim udzial razem ze mną, i mam nadzieję, że nie był to wyjątek, że takich spotkań będzie więcej. Wiem, że organizacja jakiegokolwiek spotkania wymaga masy pracy, ale z drugiej strony zadowolenie uczystników dodaje do niej sił.
I dlatego jeszcze raz wołam: "więcej, więcej, więcej..."

Jaroslava & Bria Bariho dvůr, Mc Navarem z Molu Es & Radka z Honzą (Czechy)

Długo namyślałam się nad jakimś spotkaniem CzW, a ponieważ już dosyć długo nie byłam na Řípie wszytko było dla mnie jasne - i nawet jeśli nie jestem już właścicielem wilczaka sercem ciągle jestem jeszcze przy tej interesującej rasie.

01.05. o godzinie 9 spotkaliśmy się wszyscy koło kapliczki we Vražkově tak jak było napisane w zawiadomieniu. Mój pies był trochę inny, bo cały jest biały - chodzi o białego owczarka amerykańsko-kanadyjskiego (czy już raczej o owczarka szwajcarskiego), ale myślę, że to było bez znaczenia. Zauważyłam między psami także np. jamnika, dla którego wejście na szczyt nie było żadnym problemem. Startowało się w dwuminutowych przedziałach i organizacyjnie wszystko doskonałe przygotowano, tak że na Říp dotarł każdy, nawet jeśli nie wszyscy uczestnicy mieli taką fizyczną krzepę jak ich czworonożne psiaki. O mnie nawet nie wspominam. Myślałam, że do celu już nie dojdę, ale mając na oku hiperaktywnego Big-boya i mojego przyjaciela nie mogłam się przecież zatrzymać... U celu czekała na Bigíska woda czyniąc go najszczęśliwszym psem pod słońcem, które w ostatnich chwilach naprawdę mocno przygrzewało...

Zejście ze wszystkimi uczestnikami było dla mnie miłym spacerem z przyjemnym tempem, ale widać, że cały dzień siedzę w biurze i, poza szkoleniem Big boya (do tego jest mi czasem trudno się zabrać) i jazdą konno, nie uprawiam żadnego sportu.

Kolejnym przyjemnym celem była strzelnica z miłą obsługą. Najpierw Pavel puścił nam fragment przygotowanego DVD z wilczakami, potem ogłosił zwyciężców dwóch kategorii. Przygotowano dla nich piękne talerze ozdobione motywem wilczaka, który był także na plakietkach, które dostali wszyscy już na starcie. Zaskoczeniem dla mnie było, że skończyliśmy w Big-boyem na piątym miejscu, a było to jeszcze przyjemniejsze, że tuż za nami uplasował się Pavel, co bardzo wspomogło mojego ducha rywalizacji :) by wziąć udział już niedługo w jakimś kolejnym spotkaniu CzW. Potem podano typowe czeskie jedzenie knedlowo-warzywno-wieprzowe i rozjechaliśmy się do domów, ponieważ długowłosy Bigísek już cieszył się na kąpiel w stawie, co było dla niego najlepszą nagrodą.

Na koniec chciałabym podziękować organizatorom z IWSC, którzy zasłużyli sobie bardzo dobrą organizacją spotkania i myślę, że wszyscy uczestnicy byli zadowoleni tak jak ja, mój przyjaciel i Big-boy.

Karolína (Czechy)

Najstarszym uczestnikiem była Bruxa Břevnovská stopa (10 lat).

Najmłodszym uczestnikiem był Cyril z Vlčí chaloupky (4,5 miesiąca).

Domową śliwowicę sponsorowała hodowla "Stín vlka" z Vlčnova.

Dziękujemy za ogromną pomoc Renacie i Tomászowi, którzy z powodu Tomášovego zranienia (chodzi o kulach) wyprawili się na szczyt Řípu i zajęli się sędziowaniem, nalewaniem śliwowicy oraz podliczaniem wyników.