O wilkach napisano już bardzo dużo, o psach jeszcze więcej. Swoją prace chciałbym poświęcić różnicom między wilkiem i psem, głównie w psychice i zachowaniu, gdyż wydaje mi się, że pies i wilk są idealnymi objektami do badania wpływu domestyfikacji na zwierzęta.

Poznanie etologicznych różnic między tymi drapieżnikami może pomóc nie tylko w relacji człowiek-pies, ale głównie ustaleniu nowych, skuteczniejszych form treningu psów, gdyż większość psich instynktów jest podobna do instynktów dzikich wilków i na przykład w sposób, w jaki jest ustalana hierarchia wilczej watahy, możemy w ten sam sposób ustalić równowage w ludzko-psim stadzie (tak, już dwa osobniki są stadem), bez potrzeby używania przemocy, która zawsze odraża i wywołuje agresje u psa. Albo inny przykład: obserwowanie wilczyc i ich sposobu socjalizacji małych wilcząt daje nam wskazówki jak należy dobrze socjalizować szczeniaki i każdy doświadczony hodowca potwierdzi Wam, że jedynie dobrze zsocjalizowane szczenie może wyrosnąć na zdrowego psychicznie psa, który będzie dobrym psem pracującym i pełnowartościowym członkiem ludzkiej społeczności.
Sam mam psa, owczarka belgijskiego Malinois, sam z nim cwicze i naturalnie z tego powodu interesuje się etologią psów, by znaleźć nowe metody treningu i możliwości zastosowania ich przez ludzi. Jestem pełen podziwu do tych psich drapieżników, doskonale przystosowanych do polowania i do życia w stadzie i myśle, że wilcza wataha ma najdoskonalszą społeczną hierarchie na tej planecie, gdyż wilki nie znają pychy ani wyniosłości, są wytworem inteligentnego i doskonałego stada, gdzie każdy osobnik ma swoje miejsce i pozycje, co powoduje jego wysokie dostosowanie się do otoczenia. Jedynie człowiek był w stanie ograniczyć środowisko życia tych szlachetnych zwierząt, które bez człowieka żyłyby na całej planecie od bieguna do bieguna. Budową wilczego stada chciałbym się zająć w kilku oddzielnych artykułach.

Nie można nie wspomnieć o fizycznych cechach psów, gdyż budowa ciała, budowa organów wewnętrznych i czynności nerwowe są u nich takie same. Jednocześnie o psim ciele było napisane już wiele książek, trzeba więc było poświęcić kilka słów także temu tematowi, ale skróciłem go do minimum z powodu braku miejsca.
Jeśli jesteście właścicielami mopsa czy też psa podobnej rasy, nie przedstawiajcie sobie go pod pojęciem psa w tej pracy. Jej budowa uniemożliwiła mi na rozpisanie różnic pomiędzy różnymi rasami i dlatego zdecydowałem się na psy typem najbardziej podobne do europejskich wilków. W miejscach, gdzie mowa jest o psie, wyobraźcie sobie na przykład niemieckiego owczarka.