Niektóre psowate - na przykład kojot, wilk i pies - moga się między sobą krzyżować, przy czym ich potomstwo jest nadal płodne. W ogrodach zoologicznym w ramach studiów przeprowadzono krzyżowanie psów z wilkami i wilków z szakalami. Płodne krzyżówki uzyskano także i przy krzyżowaniu kojotów i szakalami. Potomków takich krzyżówek udało si dalej kojarzyć tak z kojotami, jak i szakalami. Próby krzyżowania wilków i szakali także były skuteczne. Okazało się, że potomkowie generacji F1 i F2 swoją wielkością bliższe są bardziej kojotom niż wilkom. W przyrodzie istnieje jednak bariera etologiczna (tzw. prezygotyczne RIM - mechanizmy zapobiegające tworzeniu się homozygoty), która zapobiega, aby w normalnych warunkach krzyżowali się członkowie różych gatunków. U wilków wiadomo, że swoich konkurentów żywieniowych, jak psy, szakale i lisy, zabijają i zjadają.
 Wpływ człowieka jest w stanie złamać mechanizmy izolujące także między dzikimi gatunkami zwierząt. W amerykańskim stanie Arkansas tamtejsze małe wilki (wilki płowe - "red wolves") zostały prawie całkowicie wytępione już w połowie lat dwudziestych tego stulecia. W związku ze rolniczymi zmianami w tym czasie zaczęły się jednak w Arkansas eksplozywnie rozpowszechniać kojoty. Ostatnie pozostałe przy życiu wilki z powodu niedostatku odpowiednich partnerów zaczęły się krzyżować z kojotami i tak doszło do krzyżowania wilków z kojotami na wolności. Później udowodniono pojawienię się krzyżówek wilków i kojotów także w innych częściach USA.
W Ameryce zaobserwowano też i krzyżowanie się domowych psów i kojotów. Od początku lat czterdziestych w stanie Nowy York pojawiały się psowate, u których już po umaszczeniu było widać, że niosą w sobie znaczną ilość psa domowego. Zostały określone z tego powodu jako Coy-dogs. Ilość tych drapieżników stale rosła, ale razem z nimi zwiększała się i ilość zwierząt wyraźnie przypominających kojoty. W latach pięćdziesiątych ilość krzyżówek w stale rosnących populacjach jednak malała, i do końca lat sześćdzesiątych żyła w stanie populacja, której nie można było już odróżnić od "czystokrwistych" potomków. Dzisiaj kojoty te żyja we szczystkich częściach stanu New York.
 Interesujące jest, że na Starym Kontynencie krzyżówki wilków i szakali się nie pojawiają. Pewnie nie doszło do takiego ograniczenia populacji, które spowodowałoby "bastardyzacje", albo bariera izolacyjna jest silniejsza. Szakale i psa pariasy także się tutaj nie krzyżują, nawet jeśli na terenie Azji i Afryki spotykają się na tych samych śmietniskach. Za to więcej mamy informacji o krzyżowaniu się wilków i psów. Najwięcej krzyżówek pojawia się tam, gdzie wilcza populacja naruszona jest prześladowaniem ze strony człowieka. Brakujący partner może zostać w pewnych okolicznościach zastąpiony psem. Takiego partnera woli częściej samotna wilczyca niż samiec-wolk. Jeśli dorosłe krzyżówki mają możliwość wyboru, preferują na partnera raczej wilki niż psy. Krzyżówki psa i wilka swoim wyglądem przypominają raczej wilki niż psy, "dzikie" wilcze cechy dominują. Dominują także i wzorce zachowań, gdyż w okolicach Voroněže zauważono, że krzyżówki tak samo jak prawdziwe wilki zabijają psy i zjadają je. Od psów krzyżówki przejmują pewną śmiałość w stosunku do człowieka: pojawiają się w dzień koło ludzkich osiedli i atakują dobytek nawet w obecności człowieka, czasem zachowują się agresywnie nawet w stosunku do ludzi, na swoje miejsce odpoczynku wola miejsca w pobliżu i nie gardzą nawet opuszczonymi budynkami.
W ramach badań potomstwa międzygatunkowych krzyżówek opisano i taki wyjątkowy przypadek: szczenięta z jednego miotu powstałe ze skrzyżowania szakala z pudlem nie były w stanie się ze sobą porozumieć, ponieważ "mowa" obu gatunkow jest inna, i niektóre szczeniaki nauczyły się "mowy" szakala, a inne "mowy" psa.
Shaman (Czechy)
|
