 Wzajemna komunikacja jest ważną cechą umożliwiającą współżycie poszczególnych członków w grupie socjalnej. Porozumiewanie wszystkich członków stada odbywa się za pośrednictwem sygnałów dźwiękowych, ale i optycznych oraz zapachowych, które pozostali rozumieją bez wahania. Oczywiście żaden wilk, ani nawet ten najinteligentniejszy pies nie może pysznić się takim bogactwem środków komunikacji, jakim jest ludzka mowa. Pies pewnie nauczy się godnej uznania liczby ludzkich słów, co znacznie ułatwia kontakt między nim a człowiekiem, który nie zadaje sobie w większości wypadków trudu, aby nauczyć się psich sygnałów. Kto w domu pilnie obserwuje swojego psa, ten pewnie zauważył, że pies reaguje nie tylko na słowa, ale i na nasz dobry nastrój i w końcu rozpoznaje także intonacje ludzkiego głosu. Wybitny fonetyk prof. Sedláček kazał przeczytać sześćdziesiesiu aktorkom jedno któtkie czeskie zdanie. Każda odczytała zdanie tonen smutnym, radosnym i erotycznym. W końcu odegrał na magnetofonie to zdanie obcokrajowcom, którzy mieli za zadanie odganąć jego podteskt bazując jedynie na intonacji głosu. W podobny sposób także pies pozna u swojego pana smutek, złość czy inne emocje.
 Wilki, podobnie jak psy, podczas wzajemnego porozumiewania się uźywają zamiast słów gestów całego ciała, szczególnie ważna jest pozycja ogona. Podobnie jak my serdecznie pozdrawiamy przyjaciół, wilki i psy machają swoimi ogonami. Na podstawie ustawienia ogona można najzwyczajniej określić, w jakim nastroju jest wilk czy pies. Ogon trzymany ku górze oznacza imponowanie i jest oznaką pewności siebie. Wilk używa jej podczas spotkania z konkurentem, którego w ten sposob troche straszy. Natomiast wilk, który chce zaatakować, nosi ogon pionowo do góry. Na znak swojej uległości czy poddaństwa wilk opuszcza ogon na dół. Strach wyraża zgarbiona pozycja ciała. Z głową opuszczoną na dół, ogonem podkulonym między nogami i przyciśniętym do brzucha. Z punktu widzenia zachowania i porozumiewania się wilka i psa ucięcie ogona jest poważnym zniszczeniem tego organu, który na jego ciele odgrywa najważniejszą rolę we wzajemnej komunikacji porównywalną u człowieka z usunięciem języka. W odróżnieniu od ludzkiej, o wiele doskonalszej komunikacji, pies, który macha ogonem w rzeczywistości jest przyjacielsko nastawiony i pozdrowienie to w żadnym wypadku nie jest sfałszowane.
 Kto ma dobry zmysł obserwacyjny, pewnie zauważył, że wilk lub pies, który nie jest pewny siebie, zachowuje się sztywno, czasem ma podkulony ogon, najeżoną sierść na grzbiecie, która zdradza, że się trochę boi. Dla kogo nie jest jasne to zachowanie i zagoni takiego osobnika w kozi róg, nie powinien się dziwić, że nie pozostanie mu nic innego jak obrona. Na odwrót, pewny siebie pies porusza się elastycznie, lekki ruch wyraża jego wewnętrzną pewność i ufność we własne siły. Oczekuje od podporządkowanych, że ruchem głowy i oblizywaniam pyska okaża mu swój respekt. Dlatego psy, które rzeczywiście cenią swojego właściciela, chcą na niego wskoczyć, aby mogły odegrać ten ceremoniał. Najwyższym wyrazem uległości, który często używają szczeniaki, jest położenie się na plecach i pokazanie całego niechronionego brzucha. Dlatego u wilków czynność ta chroni przed atakiem.
Niezmiernie ważną rolę podczas porozumiewania się gra też mimika pyska. Ale choć nie jest to jakoś skomplikowane, wielu właścicieli psów tej mimiki nie rozumie. Spokojny, wyrównany pies ma uszy skierowane do przodu. Grożenie i atak wilk na długo wcześniej sygnalizuje tym, że marszczy nos, podwija górną wargę i pokazuje przednie zęby. Natomiast w strachu wilk kładzie uszy po sobie. Ma wtedy otwarty psyk, odciąga wargi do tyłu, pokazując przy tym wszysstkie zęby. Jest to oznaka grożenia, ale obnażone zęby i położone uszy oznaczają obawę i strach przez przeciwnikiem, któremu się grozi.
Shaman (Czechy)
|
