W przyrodzie w czasie rozmnażania wilki budują nory, w których się rodzą i wychowują młode. Wokół tej nory pod korzeniami drzew, jaskiniach czy rozpadlinach znajduje się teren, którego granice oznaczają dorosłe wilki moczem, a do którego jest zakazany wstęp dla obcych wilków. Poza tym terenem rozciąga się obszar, który stadu służy jako rewir łowiecki.

Letnie teritorium wilczej rodziny lub stada należy podobnie jak u innych zwierząt terytorialnych podzielić na dom I. rzędu, II. rzędu i rewir zaopatrzeniowy. Dom I. rzędu u wilka przedstawia jego własna nora, domem II. rzędu jest oznaczony teren koło nory, a zaopatrzeniowym tj. u drapieżnikow rewirem łowieckim jest obszar, gdzie wilki zaopatrują się w jedzenie. W zimie wilcze rodziny opuszczają stałe stanowiska, zbierają się w większe stada, a granice istniejących rewirów tracą swoje znaczenie.

Teritorialność jest doskonałym naturalnym mechanizmem, który uniemożliwia, aby ilość zwierząt jednego gatunku przekroczyła ilość, jaką dany teren może wyżywić. Każda nienaruszona przez człowieka kraina, gdzie żyja wilki, jest podzielona na poszczególne rewiry łowieckie. Tych rewirów jest ograniczona ilość. Wielkość łowisk nie jest zawsze taka sama. U wszystkich dziko żyjących drapieżników wielkość rewiru wyznaczona jest przede wszystkim według bogacta okolicy, tj. głównie ilością zwierzyny łownej.

Wielkość terenów łowieckich jest w dużym stopniu zależna od dostępności pożywienia i na konkurencyjnym tłoku innych wilczych stad. W leśnej okolicy stado poluje na terenie kilkudziecięciu kilometrów kwadratowych, ale na terenie otwartym tundry, stepu lup półpustyni wilki mogą używać w celach łowieckich ziemie o powieżchni aż 1000 km2. Na wielkość rewirów wpływają naturalnie także inne faktory, jak dostępność wodopojów lub możliwość ukrycia się w terenie. Jako kryjówki używane są zapadliska, ostrowy, zarośla i laski. W tych miejscach wilki budują swoje nory i odpoczywają w ciągu dnia, ale gdzie nigdy nie polują.

Terytorialność wpływa na wiele dziedzin zachowania się zwierząt. Na przykład młode wilki zostają w stadzie rodzinnym aż do czasu, gdy osiągną wiek odpowiedni do rozmnażania się. Ale nawet gdy dojrzeją i mogłyby załoźyć rodzinę, uniemożliwia im to czasem niedostatek siedlisk. Dlatego zostają ze swoją rodziną i biorą udział w wychowywaniu młodych przewodzącej wilczycy.

Jeśli terytorium jest niewielkie, a pożywienia mało, w wilczym społeczeństwie rośnie agresywność. Jeśli w stadzie zostanie kilka dorosłych samic, najwyżej postawiona suka tłumi zachowania seksualne podporządkowanych samic podczas ruji i w ten sposób robi miejsce na swój własny miot. Niedostatek pożywienia dotyczy także fizjiologii rozmnażania. Jeśli jedzenia jest mało, rodzi się mniej młodych. Podobnie jest to też uwarunkowane stanem psychicznym podporządkowanej suki, która często po napadnięciu przez sukę alfa po kryciu nie zajdzie w ciąże. Te delikatne zależności są naruszone u psów, choć także domowe zwierzęta przy stłoczeniu dużej ilości osobników na zbyt małym terenie przejawiają zachowania stresowe, dotykające przeważnie zwierzęta na najniższych szczeblach hierarchi. Pierwszą oznaką długo trwającego stresu jest właśnie ograniczona płodność i inne zaburzenia rozmnażania. Ten to mechanizm ochronny zapewnia przekazanie genotypu lepiej przystosowanych osobników w całym genofodzie stada.

Granice każdego terytorium są przez jego właścicieli pieczołowicie oznaczane. Głośny spiew ptaków na drzewach nie służy jedynie przyciągnięciu samiczek, ale przede wszystkim oznajmieniu, że ten rewir jest już zajęty i każdy intruz będzie w mgnieniu oka wygnany. Wilki używają do oznaczania domu II. rzędu przede wszystkim znaków zapachowych. Od czasu do czasu wiodące osobniki obchodzą jego granice i pieczołowicie, zawsze jedynie kilkoma kapkami, skrapiają "słupy graniczne". Tymi słupami są kamienie, krzaki i drzewa, mogą to być jednak także inne miejsca na terenie.

Opisano interesujący przypadek, kiedy mężczyzna, obserwujący dzikie wilki miał z nimi nieustanne problemy w obozowisku, gdyż kiedy tylko się oddalał wchodziły mu do namiotu, przeszukiwały zapasy i szkodziły mu w inny sposób. Rozwiązanie było jednak proste. Mały teren wokół swojego namiotu oznaczył swoim moczem, na co samiec alfa odpowiedział podobnym uczynkiem, jednak od strony swojego terytorium. Od tego momentu obserwator nie miał z wilkami problemów.

Do oznaczenia rewiru łowieckiego, terenu o wiele większego niż dom II. rzędu, służą sygnały dźwiękowe i zapachowe. Grupowe wycie stada przed pójściem na polowanie jest takim sygnałem. Wilki wyją w lecie i w zimie. W zimie grupowe wycie jest dzieleniem rewiru między stadami na daną noc, dlatego frekwencja wycia jest o wiele większa niż w lecie. Wilki nie wyją jedynie w czasie, gdy młode są jeszcze małe, aby nie zdradzić swojej obecności. Jako sygnały zapachowe do oznaczania terenu łowieckiego służy mocz i odchody. Rewiry łowieckie bez dokładnie wytyczonych granic oznaczają wilki na ścieżkach, po których najczęściej się poruszają. Kilka kapek moczu mówi właśnie: "Byłem tutaj". Dlatego psy tak często znakują słupy i narożniki w nieznanym terenie. Jedynie na znanym terenie przesyconym zapachem stada czy osobnika pies nie oznacza swoim moczem, a sikanie ma charakter zwyczajnego wypróżniania się.

Kał wilków nie sluży oczywiście do oznaczania granic terytorium, ale mimo tego oznajmnia, że zwierze poruszało się na tym terenie. Indywidualny zapach nadaje odchodom mieszanina jelit. Dlatego psy często wąchaja świeże odchody swoich poprzedników, podczas gdy odchodom swojego stada nie poświęcają zbytnio uwagi.

Zwierzęta bronią swoich terytoriów przeciw innym osobnikom swojego gatunku. Psy pariasy żyjące bez pana w wielkich miastach Orientu są w stanie zabić obcego psa zabłąkanego na ulicy, która należy do ich rewiru. Jeśli jednak te zwierzęta spotkają się na neutrealnym terenie, zachowują się w stosunku do siebie zwykle przyjacielsko. Buda stojąca na ogrodzie lub w kojcu jest dla psa domem I. rzędu, ogród lub teren wybiegu jest domem II. rzędu. Czym bliżej terytorium I.rzędu, tym bardziej rośnie socjalna pewność siebie psa. Psy na terenie uciekają do budy, gdy się na nie krzyknie, ale z budy pokazują zęby i warczą. Stopień agresji, z jaką psy walczą z intruzem, również maleje wraz z rosnącą odległością od domu. Bywa tak, że owczarek niemiecki wchodzący na teren maleńkiego mieszańca, zostanie przez niego zaatakowany i owczarek ustąpi. Pozwoli się wygnać przez małego psa, który przy spotkaniu na ulicy z daleka by przed nim uciekł. Agresja wobec człowieka polega na tych samych zasadach. Pies, który na ulicy zachowuje się przyjacielsko w stosunku do obcego człowieka, będzie groźnie warczał i atakował przez plot, jak tylko ten sam człowiek będzie starał się wejść na "jego" teren.

Shaman (Czechy)