U początków rasy Saarloos Wolfhond stał Holender Leendert Saarloos (1884 - 1969), ktory rozpoczął krzyżowanie na początku lat trzydziestych. Miał złe zdanie o przesadzonej domestykacji całej ówczesnej populacji psów, w której widział przyczynę wszystkich oznak degeneracji, wzrastającej liczby chorób dziedzicznych. Z tego powodu zdecydował się sam stworzyć nową rasę, która jak najbardziej zbliżona byłaby do przyrody i nie niosła w sobie wyżej wspomnianych obciążeń cywilizacyjnych.

Jako punkt wyjścia wybrał sobie niemieckiego owczarka starego typu, psa o imieniu "Gerard van Fransenum" i kupioną w ogrodzie zoologicznym wilczycę "Fleur". Para ta w ciągu lat postarała się o narodziny 28 szczeniąt - należących do pierwszej generacji krzyżówek - z nich jednak Saarloos wybrał jedynie trzy. Ponownie krzyżowanie na ojca, owczarka niemieckiego, dało grupę osobników, ktore miały w sobie jedną czwartą wilczej krwi. Od tego momentu Saarloos skierował selekcje głównie na wybór psów pod względem charakteru, a nie według eksterieru. Próbował ze swoimi wilczakami wszystkiego co się dało, aby tylko pokazać ich zastosowanienie jaka psa użytkowego. Większość jego prób nie zakończyła się niestety sukcesem. Saarloos mimo tego nie przestawał, do czasu gdy udało mu się przekazać kilka wyjątkowych psów na szkolenie dla psów dla niewidomych. W tym kierunku wilcza ostrożność okazała się zaletą - więcej niż 300 osób mogło w przeszłości korzystać z usług tych krzyżówek. Większość psów wykazywała jednak uzyskaną od wilka, ale nieporządaną w szkoleniu rezerwe, strachliwość i nieufność w stosunku do wszystkiego, co było im obce.

Na początku lat pięćdziesiątych, gdy hodowla Saarloosa była całkowicie skoncentrowana na charakterze psów, rasą zaczęli interesować się też inni kynolodzy, którym prawie udało się przekonać Saarloosa o tym, aby zwracał więcej uwagi na przepiękny wygląd jego wilczaków. Ten jednak nie dał sie namówić i w roku 1963 do swojej hodowli wprowadził nową krew wilka - wilczycy, którą nazwał Fleur II, częściowo także z tego powodu, aby osłabić zbyt mocny efekt hodowli w pokrewieństwie. Gdy Saarloos zmarł w roku 1969, swojej rodzinie zostawił dużą hodowlę wraz ze wszystkim prawami by prowadzić ją dalej. Spadkobierców nie udało się przekonać o zaletach dalszej hodowli tej wspaniałej rasy, i tak pozostała jedyna droga - uznać Saarloos Wolfhonda jako oficjalną rasę narodową.

Podobnie było i z czechosłowackim wilczakiem. Początek jego historii datuje się na rok 1955, gdy ing. Karel Hartl zaczął interesować się krzyżowaniem karpackiego wilka i niemieckimi owczarkami. Pierwsze krzyżówki ze skojarzenia karpackiej wilczycy Brity i owczarka niemieckiego Cézara z Březového háje narodziły się dnia 26.05.1958 w hodowli w Libějovicích w Czechach. Wilczyca Brita była jeszcze raz kryta niemieckim owczarkiem Kurtem z Václavky, i w ten sposób została założycielką dwóch pierwszych linii krzyżówek. <pbr> Założycielem trzeciej linii był wilk Argo i suka owczarka niemieckiego Asta SNB. Szczenięta z tego skojarzenia urodziły się w stacji hodowlanej w Býchově. W roku 1974 suka trzeciej generacji Xela z PS została nakryta karpackim wilkiem Šarikem, który później pokrył jeszcze jedną sukę, Urte z PS. Suka Urta była już oznaczona jako czechosłowacki wilczak. Te oznaczenie używano dla krzyżówek różnych generacji od roku 1968. Ostatnim użyciem wilka w genofodzie krzyżówek było skojarzenie karpackiej wilczycy Lejdy z niemieckim owczarkiem Bojarem Shottenhof w roku 1983. Od tego czasu hodowle prowadzono już jedynie w zamkniętej populacji.

Z powodu znacznego oporu z strony ówczesnych organizacji kynologicznych i po próbie porozumienia się z Českým svazem chovatelů w roku 20.03.1982 odbyło się w Brnie zebranie założycielskie Klubu Hodowców Czechosłowackiego Wilczaka. W roku 1989 twórcy i hodowcy czechosłowackiego wilczaka zyskali również uzannie na arenie międzynarodowej. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała czechosłowackiego wilczaka z rasę międzynarodową, a jego wzorzec został zarejestrowany pod numerem 332.

Obie te rasy, czechosłowacki wilczak i Saarloos, są średnio dużymi psami o mocnej budowie ciała. Chodzi o harmonijnie zbudowane psy w wilczym typie (zauważcie, jak mocno wilcze cechy przebiły się w eksterierze), ich wysokość w kłębie przekracza 70 cm (suka 65 cm). Charakterystyczne są skośnie osadzone jasne oczy i krótkie, stojące uszy. Sierść strukturą przpomina sierść wilka, ma rozwinięty, bogaty podszerstek, kolor od brązowego przez szary, srebrnoszary aż po jasnoszary. Grzbiet jest prosty, dobrze związany w ruchu, z krótkimi biodrami, przestronną klatką piersiową, raczej płaska, brzuch niepodciągnięty. Typowy dla obu ras jest ich harmonijny ruch, gdy pies jakby płynie po powierzchni, podobnie jak wilk. Warunkiem takiego ruchu, który dla wilka jest ogromną oszczędnością energii przy pokonywaniu wielkich odległości jest szczególnie dobre kątowanie obu par kończyn. W trakcie hodowli i obecnie sprawdzano wytrwałość tych psów, szkolono wilczaki by biegły kłusem odcinki 100 km ze średnią prędkością 11 do 13 km/h.

W zachowaniu tych krzyżówek psa i wilka są oczywiste różnice od zachowania się psów udomowionych przed tysiącami lat. Wynikają one z tego, że jeden z przodków, wilk karpacki, pozostawił swoim potomkom także te cechy, które większość psów straciła w trakcie domestyfikacji. Oba psy wykazują niesamowite przywiązanie i oddanie w stosunku do właściciela i jego najbliższej rodziny, mają bardzo silnie rozwinięty instynkt stadny, do psów i ludzi. Jest to zaletą, choć z drugiej strony ten silny instynkt powoduje, że większość psów nie jest w stanie wytrzymać dłuższej rozłąki ze swoim panem i bliskimi. Psy te stuprocentowo nie nadają się dla osób, które większość czasu spędzają poza domem i nie mogą poświecić się im tak, aby zaspokoić ich chęć bycia blisko swojego pana.

Ten, kto by wilczaków oczekiwał braku strachu, agresji, pewności siebie i pewnej "twardości", całkowicie by się pomylił. Po wilkach odziedziczyły w wielkim stopniu strachliwość i nieufność, ktora silnie przejawia się, gdy pies postawiony jest w sytuacji, gdy musi reagować na nieznane mu bodźce, nie wspominając już o obcych osobach. Są to psy nadmiernie powściągliwe do wszystkiego co obce, szybko szukają ochrony u właściciela, przejawiają w pewnym stopniu bojaźliwość, która jednak nie prowadzi do tego, by nie dało się ich wyszkolić - z czechosłowackiego wilczaka i Saarloosa przy odpowiednim prowadzeniu i doskonałym zrozumieniu ich "wilczej natury" da się wychować przyjemnego i miłego domownika, wiernego towarzysza długich spacerów i bardzo oddanego członka rodziny.

Oczywiście psy te nie odziedziczyły po wilkach samych wad. Ich krnąbność i spryt przyprawiła wielu właścicielom siwych włosów na głowie. Podczas nauki podstawowych komend potrzebnych w życiu codziennym jak najwięcej czasu trzeba poświęcić stworzeniu doskonałych więzów między właścicielem a psem, ponieważ jedynie tak można osiągnać pewne wyniki. Kto chce z nimi ćwiczyć, musi pomyśleć, nie tylko kopiować mechaniczne metody szkolenowe, i nie może się zniechęcić pierwszymi niepowodzeniami. Chodzi o bardzo inteligentne psy, na które w żadnym wypadku nie uda się wpłynąć ani trochę na siłę, najwięcej udaje się osiągnąć pozytywnym podejściem: chwaleniem i głaskaniem za dobrze zrobione ćwiczenie. O wiele więcej przyjemniści niż podczas pobytu na placu szkoleniowym przyniosą jednak te psy właścicielowi podczas długich wycieczek na łono natury, gdzie stale są w swoim żywiole.

Równiez stosunek wilczaków do innych członków jego gatunku Canis familiaris jest niezwykły: jedynie niewielka część stwarza problemy, większość psów w mgnieniu oka zauważa ich związki z wilkami, a więc i inny niż u psów domowych sposób komunikacji. Najlepiej rozumieją się z członkami swojej rasy: na wspólnych spacerach i wycieczkach tworzą zgrane stado, w którym jasno widoczna jest hierarchia. Nie przyjmują do siebie przedstawicieli innych ras i zachowują się w stosunku do nich arogancko.

Shaman(Czechy)