Psa przypinam na smycz, trzymam ją krótko, a aportem drażnię go tak, aby go nie dosięgnął. Pozwalam mu skakać, kłapać za aportem (do tego muszę mu dać oczywiście pewien odstęp), ale z aportem zawsze muszę w czas uciec. W dobrym momencie aport odrzucam i umozliwiam psu jego "upolowanie". Podobnym sposobem jest to, że aportu nie trzymam w ręce, ale kopię go po ziemi. Z psem trzymanym krótko zawsze podbiegam za przedmiotem, ale stale nie pozwalam mu go chwycić. Dopiero za trzecim (piątym) razem aport odkopuje jak najdalej i w tej chwili wypuszczam psa (tutaj dobra jest długa linka). Takie postępowanie znacznie podwyższa szybkość łapania aportu. Trzeci sposób polega na tym, że psa uwiązuję i ponownie drażnię go aportem. Tym razem długą linkę jest dobrze przywiązać do zabawki. Psu można umożliwić upolowanie aportu bądź to bezpośrednio na uwiązaniu, lub po jego odpięciu i wypuszczeniu za odrzuconym przedmiotem.

Kolejną podstawą jaką możecie użyć, jest chowanie zabawki. Pokazujecie się z piłeczką, kryjecie ją w dłoni lub za sobą, nieoczekiwanie ponownie ją pokazujecie psu i wszystko kończycie ponownie odrzuceniem. Także to, że piłeczką gracie sami, złości większość psów. Możecie nią na przykład stukac o nogę lub odbijać o ziemie.

Każdemu psu będzie oczywiście najbardziej pasować inny sposób, w każdym wypadku nie trzymajcie Waszej fantazji na wodzy i na pewno znajdziecie jeszcze inne możliwości. Jednego nie możecie zapomnieć - uniemożliwienie psu upolowania aportu nie może nigdy go zniechęcić i całkowicie odstraszyć go od aportowania!

Helena (Czechy)