Na początku lat pięćdziesiatych w Czechosłowacji rozpoczęto
teoretyczne badania nad poprawieniem użytkowości owczarka niemieckiego, prowadzone
przez Dra inż. Karla Hartla. Zainteresowana nimi była straż graniczna. W 1958
roku teoria ustąpiła miejsca praktyce: po raz pierwszy skrzyżowano wilka karpackiego
- sukę BRITE - z owczarkiem niemieckim CESAREM z Brezoveho haje.
Pierwsze szczeniaki urodziły się 28 maja 1958 roku. Do hodowli
dobierano osobniki jak najbardziej przydatne do pracy w wojskach ochrony pogranicza.
Uzyskano pięć linii psów pochodzących z krzyżówek w wilkiem. Ostatnie
szczeniaki będące owocem takiego związku urodziły się 26 kwietnia 1983 roku.
Od tego czasu hodowla czechosłowackich Wilczurów jest prowadzona w obrębie zamkniętej
populacji. Oznacza to, że rozmnażane są tylko zwierzęta pochodzące z tych pięciu
linii, nie dolewa się już więcej wilczej krwi.
Rasa Československý vlčák została zarejestrowana w FCI 13 czerwca
1989 roku. Jest prawie nieznana poza Czechami i Słowacją. Tamtejsze źródła twierdzą,
że twórcom rasy udało się osiągnąć sukces. Wyhodowali takiego psa, jakiego potrzebowali:
silnego, eleganckiego, o mocnej budowie i doskonałym węchu oraz typowo wilczej
sylwetce. Jego wytrzymałość na wysiłek fizyczny i odporność na niekorzystne
wyrunki atmosferyczne znacznie przewyższa wytrzymałość psów innych ras, również
owczarka niemieckiego. Cechy te niewątpliwie przydają się podczas patrolowania
pogranicza. Wilczur doskonale sprawdza się w tropieniu ("pracy na śladzie")
i oraz jako pies lawinowy, poszukujący zasypanych ludzi.
Ale czechosłowackie Wilczury, choć obdarzone silnym instynktem
stadnym, w przeciwieństwie do owczarków niemieckich mają niechęć do podporządkowywania
się przewodnikowi stada, a w przeciwieństwie do holenderskich saarloosów (innej
krzyżówki psa z wilkiem, o której piszemy na poprzedniej stronie) bywają agresywne.
Wymagają bardzo starannej pracy wychowywczej od pierwszych tygodni
życia. Przewodnik musi jak najwcześniej narzucić psu swoją wole i przyzwyczaić
go do rozmaitych sytuacji, z którymi będzie miał do czynienia podczas służby.
Prawidłowo prowadzony, czyli konsekwentnie wychowany czechosłowacki wilczur
jest doskonałym stróżem i obrońcą.
|
DOWÓD OSOBISTY
na podstawie wzorca
|
|
Grupa: 1 FCI
Wzrost: minimum 65 cm (pies) i minimum 60 cm (suka).
Waga: minimum 26 kg (pies) i minimum 20 kg (suka).
Głowa: w kształcie lekko klinowatym, czoło lekko zaokrąglone,
stop średnio zaznaczony.
Oczy: wąskie, skośne, koloru bursztynowego.
Uszy: sterczące, cienkie, trójkątne, krótkie.
Tułów: w kłębie mocno umięśniony, grzbiet zwarty i prostokątny,
linia zadu lekko spadzista; samiec większy i bardziej masywny od samicy.
Ogon: wysoko osadzony, prosty, w spoczynku zwisający, w ruchu
i kiedy pies jest pobudzony - sierpowato podwinięty
Sierść: prosta, przylegająca do ciała, gęste owłosienie na szyi;
szata zimowa i letnia bardzo się różnią gęstościa podszerstka
Umaszczenie: płowo- lub srebrzystoszare (uznawany kolor ciemnoszary),
z jasna maską, jasna sierść u podstawy szyi i na piersi, nos czarny.
|
"Przyjaciel pies"
Nr6 (8) Czerwiec 1999
|
