Jak ja to widziałam w Lühringsen (słowa sędziego)
Autor: Sona_Bognarova, Tłumaczenie: Przemek (06 Sty 2002 - 14:24) |
|
 |
Svod młodych i bonitacja (przegląd hodowlany) Czechosłowackich Wilczaków, na którą zostałam zaproszona jako sędzia, odbywały się 1. września 2001 w Lühringsen w Niemczech.
Na zlot młodych zgłosiło się 5 młodych psów, natomiast na bonitacje 11 psów - 7 suczek i 4 psy.
Zacznę od końca - wyniki bonitacji. Z 11 zaprezentowanych psów bonitację pozytywnie ukończyły tylko trzy - jeden pies i dwie suczki. Jedna suczka nie zjawiła się na ocenie charakteru i dlatego nie ukończyła bonitacji. Reszta natomiast została uznana za niehodowlane na podstawie testu charakteru. Na pierwszy rzut oka bardzo smutne wyniki. Ale niezbędne jest, aby przeanalizować całą sytuacje.
W Niemczech nie ma jeszcze klubu tej rasy. Pierwsza bonitacja w tym kraju została zorganizowana w 1998 roku przez grupę niemieckich właścicieli i hodowców wilczaków. Tegoroczna bonitacja była więc dopiero drugim takim wydarzeniem w Niemczech. Przebiegała według zasad obowiązujących w Słowacji (bardzo podobnie jak w Czechach). Głównym jej celem było zaznajomienie właścicieli wilczaków z zasadami przeprowadzania bonitacji oraz zaprezentowanie jak wygląda taka bonitacja w krajach pochodzenia rasy (Słowacja i Czechy), oceniając jednak z lekką rezerwą. Te założenia zostały przekazane wszystkim jeszcze przed rozpoczęciem bonitacji.
Większość psów wykazywała bardzo wielkie zdenerwowanie i strach już podczas samego mierzenia. Oczywisty był również brak doświadczenia właścicieli, którzy nie potrafili zaprezentować swoich psów, ani też utrzymać ich podczas mierzenia, czy sprawdzania uzębienia. Spokój psa podczas mierzenia jest niezbędny do uzyskania jak najdokładniejszych wyników. Nerwowe i tchórzliwe psy chciały podczas mierzenia bronić się i przez to uzyskane pomiary były często niedokładne.
Przy ocenie charakteru większość psów była już nerwowa na sam fakt, że zostały pozostawione same i przywiązane, bez swoich właścicieli. Reakcja na strzał była, poza kilkoma wyjątkami, bardzo mocna. Nawet przy wielkiej wyrozumiałości nie można było ocenić charakteru większości psów inaczej niż Oa lub Ob, co w Słowacji oznacza jednocześnie psa nie nadającego się do hodowli.
Po ocenie wszystkich psów widać było rozczarowanie właścicieli, a nawet słowa niezgody. Właściciele krytykowali przede wszystkim sposób przeprowadzania bonitacji i sprzeczali się mówiąc, że taka bonitacja wymaga specjalnego wyszkolenia, aby pies pozytywnie zakończył przegląd. Z tego powodu postanowiliśmy dać wszystkim przykład i zaprezentowaliśmy kilka psów ze Słowacji i jednego z Polski. Wszystkie psy przeszły bonitację pomyślnie, mimo że większość z nich nie była jeszcze w minimalnym wieku wymaganym przy bonitacji.
Z szacunkiem do celu tej bonitacji wytłumaczyliśmy wszystkim właścicielom, że ten sposób przeprowadzania przeglądu nie może w żadnym wypadku zniechęcić właścicieli do dalszej pracy z tą rasą. Na odwrót. Zważając na to, że wyniki przeglądu większości psów mogły być o wiele lepsze, gdyby nie negatywne oceny przy sprawdzaniu charakteru, doradziliśmy właścicielom, aby nastawili się bardziej na szkoleniu ich psów i w przyszłości ponownie przystąpili do testu charakteru. Wierzę, że wszyscy obecni przyjaciele Czechosłowackich Wilczaków zrozumieli, że mimo niektórych negatywnych wyników już sam fakt odbycia się bonitacji jest sukcesem. Rozmawialiśmy również o tym, że nowopowstający Klub Czechosłowackich Wilczaków w Niemczech może w przyszłości wprowadzić swoje własne zasady przeprowadzania przeglądów hodowlanych. Jednakże mówimy wciąż o rasie pracującej i dlatego charakter rasy powinnien zostać zachowany i ocena charakteru musi być podobna we wszystkich krajach.
Zajmuję się Czechosłowackimi Wilczakami od 1982 roku. Pamiętam bardzo dobrze, jakie mieliśmy wtedy problemy z psami i ludźmi na początku działania naszego Klubu Hodowców CzW (wtedy działającego jeszcze w ramach Czechosłowacji). To, że teraz rzadko kiedy spotykamy strachliwe, czy agresywne psy na bonitacji, że Czechosłowackie Wilczaki przechodzą pozytywnie testy i że nasza rasa zdobywa fanów na całym świecie mimo swojej specyfiki, zawdzięczamy masie pracy, jaką włożyli w tę rasę ludzie - były to czasy pomyłek, nauki i poznawania naszej rasy. Pracowaliśmy z nową rasą, uczyliśmy się na własnych błędach i dlatego potrzebowaliśmy tak wiele czasu. Wielce cenimy aspiracje naszych kolegów z zagranicy, by stworzyć warunki w ich krajach dla rozwoju tej rasy i jesteśmy gotowi porozmawiać z nimi o naszych doświadczeniach, odkryciach, ale również i błędach przy pracy z wilczakami. Chcemy im pomóc, by przebrneli przez trudne początki tak szybko jak to jest możliwe. Wiem, że w Niemczech istnieje awersja do szkolenia obronnego, ale jestem pewna, że nawet bez tego typu szkolenia z pomocą podstawowego treningu można przejść pozytywnie nie tylko bonitację. Jest wiele możliwości kooperacji. Jestem pewna, że kluby w obu krajach pochodzenia rasy, Słowacji i Czechach, będą wspierać rozpowszechnianie się Czechosłowackich Wilczaków na całym świecie oraz pomogą w hodowli, pracy klubowej, organizowaniu sportowych i szkoleniowych imprez. Jako przedstawiciel słowackiego Klubu mogę zaprosić wszystkich zainteresowanych pracą z wilczakami na wszystkie nasze imprezy klubowe - wystawy, bonitacje, zawody sportowe i obozy letnie.
Na zakończenie pragnę podziękować orgranizatorom bonitacji w Lühringsen za zaproszenie nas na tę impreze. Pomimo wszystkich wspomnianych problemów spotkanie było bardzo przydatne i dla mnie bardzo interesujące, edukacyjne i bardzo przyjacielskie. Myślę, że innym też się podobało.
RNDr. Soňa Bognárová (Słowacja)
|
|
|
| |
|
