Czechosłowacki wilczak - nasze wariacje na ten temat
Autor: K. Kratochvilova, Tłumaczenie: Margo (19 Sty 2002 - 10:17) |
|
 |
Wyobraźcie sobie dziecko, którego matką jest Madonna a ojcem Mike Tyson. Mogłoby mieć talent do boksu, do śpiewu, ale także do niczego. Prawie tak samo jest z wilczymi krzyżówkami z nieprzemyślanej hodowli.
Mogą być mądre jak wilki lub głupie jak psy. Mogą być agresywne, strachliwe, dominujące - przyszłych cech takich szczeniąt nie da się odgadnąć. Gdy dodamy do tego skłonność Amerykanów do nieprzemyślanego zafascynowania wszystkim co jest "cool", a trzymanie wilczej krzyżowki jest "cool", to nie należy się dziwić ilością tragedii i nieszczęść, które w USA powodują wilcze krzyżówki, ale przede wszystkim ich nieodpowiedzialni i niedoświadczeni właściciele. W takiej sytuacji nie należy się dziwić wzrastającym oporem przeciwko trzymaniu wilków czy ich krzyżówek przez prywatne osoby.
U nas trzymano krzyżówki wilka z daleka od lasu. Zaczęło się w latach pięćdziesiątych eksperymentem, podczas którego pod nadzorem specjalistów "wydano" karpacką wilczyce za niemieckiego owczarka. Projekt, przy którym zgromadziła się garstka kynologicznych fascynatów, popierało bolszewickie państwo, które chciało uzyskać "superpsa" do chwytania zbiegów z socjalistycznej rzeczywistości. Na koniec badań wyłoniły się tak zwane czeskie wilczaki, które rzeczywiście wykazywały cechy potrzebne w walce z wrogami socjalizmu. Były przebiegłe, wytrwałe, miały lepszy wzrok, węch, mocny zgryz i dobrą orientacje. Do tego w większości zachowały wilczą srebrnoszarą sierść i przenikliwe, jantarowe oczy. Została u nich także zakodowana silna więź ze stadem, w tym wypadku z żołnierzem ochrony pogranicza, który je wychował, co powodowało, że nie słuchały nowych rekrutów. Właśnie z tego powodu czeski wilczak nie zagrzał miejsca na straży granic socjalizmu.
Kynolodzy się jednak nie poddali. Dalej hodowali je jako psy użytkowe z tym, że zarządali, by ich dziecko, które na koniec przemianowali na czechosłowackiego wilczaka, zostało uznane przez międzynarodową federacje kynologiczną. Stało się to w roku 1989. Wtedy o nowej rasie wiedziała jedynie garstka fascynatów, ale od tego czasu jednak zainteresowanie "wilczymi psami" stale rośnie. "Szczenięta są obecnie sprzedawane także daleko za granice, gdzie wilczaki sprawdziły się w pracy na śladzie. U nas trafiają zwykle w ręce ludzi zafascynowanych wilkami i tych, którzy chcą mieć w domu zdrowego psa", mówi hodowca Jiři Andrle.
Hodowcy wielu ras dążą do stworzenia wątpliwego ideału piękności, który czasami przypomina brzydkie komiksowe zwierzątka. U wilczaków jest na odwrót, gdyż ich naturalność jest zachowana i podkreślana. Jednak nie tylko z tego powodu wilczaki różnią się od innych psów. Oprócz widocznej wilczej sylwetki przejęły od wilków witalność, wyjątkowe zmysły czy doskonałe instykty. Wilczak jest jednak mniej ufny, płochliwy i nastawiony na swojego właściciela. Jego trening wymaga specjalnego podejścia i wielkiej cierpliwości" mówi Tomáš Svoboda, właściciel rocznego psa.
W odróżnieniu od amerykańskich krzyżówek, wilczaki hodowano według specjalnego programu, dzięki czemu udało się zlikwidować niechciane cechy wilka i wzmocnić pozytywne cechy charakteru niemieckich owczarków. Planowanym chowem kynolodzy doprowadzili do tego, że tak zwana "czeweczka" została zakwalifikowana nie tylko do grona psów użytkowych, ale także do domowych milusińskich. Z tego powodu jedni trzymają je w kojcach na ogrodzie, podczas gdy inni swojego milusińskiego bez zakłopotania biorą do biura czy wieczorem do sypialni.
Jest oczywiście możliwe, że i czechosłowacki wilczak może się stać bardzo niebezpieczny dla swojego otoczenia "O tym, czy stanie się krwawą bestią lub milusińskim kochającym cały świat nie decydują wilcze geny, ale ten, kto je wychowuje i się nimi zajmuje", podkreśla Jiři Andrle. A ta reguła obowiązuje u każdego psa bez względu na rase.
Kateřina Kratochvílová (Czechy)
|
|
|
| |
|
