Szwajcaria jest małym krajem, ale czechosłowackie wilczaki są tu już zadomowione. Działa tu jedyny oficjalnie zarejestrowany klub czechosłowackiego wilczaka poza tymi w Czechach i Słowacji. Ten właśnie Klub (SCTW) zorganizował w dniach 20.-21.04.2002 pierwszą specjalną wystawe CzW w Szwajcarii.

Z powodu małej ilości psów w Szwajcarii nie było możliwe zorganizowanie wystawy jako samodzielnej imprezy. Dlatego Klub przyjął zaproszenie do współpracy w wystawie organizowanej z okazji 100-lecia założenia szwajcarskiego klubu collie (SCC). Wystawa była dwudniowa i oprócz collie pojawiły się na niej i inne rasy - czechosłowackie wilczaki, owczarki austalijskie, dalmatyńczyki, bobtaile, chow-chow, polskie owczarki nizinne i Berger des Pyrenées.

Naszych psów stawiło się w sumie 8. Na pierwszy rzut oka jest to mała liczba, ale biorąc pod uwage to, że w Szwajcarii w sumie jest zarejestrowane tylko około 25 CzW jest to liczba bardzo duża (wyobraźcie sobie, gdyby na klubową wystawe w Czechach stawiło sie 30% zarejestrowanych CzW!!! ). Nasze psy sędziował znany i u nas sędzia międzynarodowy - MVDr. J. Nesvadba, który ze szwajcarskim klubem współpracuje już dłuższy czas.

Przyjechaliśmy w sobote przed południem. Niestety już po sędziowaniu, ponieważ zostały ocenione 2 psy w klasie młodzieży. Wystawa odbyła się na terenie sportowo-kongresowym w maleńkim miasteczku Wettingen, kilka kilometrów od Zürichu. Po przyjeździe zdziwiło nas, że wystawa była dostępna ze wszystkich stron, a jej teren nie był w żaden sposób ogrodzony lub strzeżony. Brakowało także kontroli weterynaryjnej. Za bilet wstępu goście płacili przy niepozornym stoliku, który stał koło głównego ringu. Na moje pytania szwajcarscy przyjaciele odpowiadali zdziwieni, że kontrola weterynaryjna nie jest potrzebna, ponieważ przecież wszystkie psy są badane przed wystawą i nikt nie wpadł by na pomysł by wziąść na wystawe chorego psa, gdyż zagrażałby on innym psom. Tak samo uczciwe podejście mieli i zwiedzający, którzy po wejściu szybko skręcali do stolika by zapłacić za bilet wstępu. Dla człowieka z naszej części Europy jest to sytuacja nie do pomyślenia!!! Ale z powodu tego podejścia widać także zainteresowanie miejscowych wystawami psów. Wystawa jest dla nich więcej spotkaniem towarzyskim i możliwością prezentacji swoich psów. I w takiej atmosferze przebiegało całe spotkanie.

Sędziowanie przebiegało bardzo sprawnie i w bardzo miłej atmoaferze. Nasze zdziwienie wzrosło, gdy sędzia każdemu psu zmierzył wysokość w kłębie i dodatkowo u naszej Nancy wydawało mu się na pierwszy rzut oka, że ma zbyt pojemną klatkę piersiową, więc i to zmierzył (wyszło, że jej głębokość odpowiada wzorcowi). Sędzia każdy swój krok komentował i wyjaśniał wystawiającym i zwiedzającym co i jak. Po ogłoszeniu wyników w każdej klasie dodatkowo mówił wystawiającym i gościom, aby komentowali lub się pytali odnośnie wyników sędziowania.

Nie było ważne, kto jakie miejsce zajął i jaki tytuł kto zyskał, ale przede wszystkim bardzo przyjemna atmosfera. Szwajcarski klub miał na wystawie własne stanowisko informacyjne, gdzie sprzedawano materiały reklamujące rase i gdzie udzielano wszystkich informacji o naszych psach.

W ramach wystawy odbył się i dodatkowy program. Oprócz tradycyjnego agility i prezentacji psów ratowniczych pokazano też alternatywne sporty kynologiczne. Najbardziej mnie zainteresowały dzieci z psami. Nie był to klasyczny junior handling, ale trening posłuszeństwa w grupie. Dzieci mają możliwość już od około 10 roku życia chodzić na trening, gdzie pod okiem trenera ćwiczą ze swoimi psami. Nie ćwiczą, jak u nas, razem z dorosłymi, ale mają trening dostosowany do swoich możliwosci a i podejście trenerów jest troche inne. Na koniec mają też swoje własne egzaminy. Na pewno jest to jedna z możliwości, jak już od młodego wieku umożliwić dzieciom prace z psem i zapobiegajać problematycznym sytuacjom, które znamy z wielu tragicznych zdarzeń u nas.

W junior handlingu zaprezentowała się 11-letnia Dina Ridlisbacherova z psem Nanukem. Nanuk jest wykastrowanym wilczakiem bez papierów. Niemniej został zaliczony jako reprezentant naszej rasy :o). Nanuk ma już zdane kilka egzaminów i we współpracy ze swoją przewodniczką potwierdził swoją klase. W sumie zajęli 2. miejsce i zasłużone uznanie widzów.

Z Wettingen odjeżdżaliśmy z uczuciem, że ten weekend, mimo odległości jaką musieliśmy przejechać, nie był straconym czasem. Przyjacielska atmosfera, przyjemni ludzie i perfekcyjnie przygotowana wystawa - tym nas szwajcarzy przyjemnie zaskoczyli i bardzo im za to dziękujemy. Już teraz cieszymy się na kolejne takie imprezy.

Pavel (Czechy)