Nie jestem członkiem Klubu Czechosłowackiego Wilczaka długo. Właściwie jestem czlonkiem Klubu jedynie rok. Smutny jest wniosek, jaki mogę wyciągnąć po jedynym roku spędzonym w tej organizacji. Wydaje się, że cały Klub jest podzielony na dwa obozy. W naszym Klubie niestety w niektórych przypadkach bardziej liczą się osobiste rozgrywki niż troska o rasę, która jest młoda, i jak się domyślam, potrzebuje pełnej podpory nas wszystkich.

Zainteresowanie wszystkich członków Klubu powinien koncentrować się na informowaniu o wadach rasy, które są bardzo ważne. Chodzi przede wszystkim o cechy charakteru jak strachliwość i bojaźliwość naszych psów. Dalej o pojawiające się wady eksterieru, które ujawniają się jako kolor oka, krótkonogość, długie ciało, słaba jakość sierści, długie uszy czy ogon. Wymagania do uzyskania praw hodowlanych poszczególnych zwierząt są minimalne. Do hodowlanki nie potrzeba zaliczyć żadnego egzaminu użytkowości, co biorąc pod uwagę to, że czechosłowacki wilczak był stworzony jako rasa użytkowa i należy do pierwszej grupy FCI czyli owczarków, wydaje się cokolwiek śmieszne. Do uzyskania tytułu czeskiego championa jako warunek stawiane jest zaliczenie testu ZOP. Jest to bardzo małe zwycięstwo, nieprzyjemne dla wielu członków Klubu, jednak dla innych kynologów, np. hodowców owczarków niemieckich czy rottweilerów lub dobermanów wydaje się być rzeczywiście śmieszne.

Czechosłowacki wilczak nie powinien niektórym członkom służyć jako środek do uzyskiwania materialnych korzyści czy osobistego prestiżu, zwłaszcza jeśli mają bezpośredni wpływ na dalszy rozwój genetycznego potencjału rasy. Jesli jednak przy bonitacji czy wystawach wewnętrznych decyduje, z jakiej hodowli pochodzi oceniane zwierzę, gdzie wtedy jesteśmy? Jak ma takie zachowanie pewnych sędziów motywować nowych i starych członków klubu do dalszej hodowli? Co się tyczy poziomu, na jakim hoduje wiele hodowli, to sytuacja jest godna politowania. Zwierzęta zamknięte są w niektórych wypadkach w kojcach, używane przede wszystkim do rozmnażania, bez żadnego osobistego kontaktu potrzebnego do stałej socjalizacji, mają szanse dać początek dalszym bezproblemowym generacjom? Hodowcy, którzy sprzedają szczenie każdemu, kto zapłaci pożądaną sumę, są powodem do namysłu i nowej oceny stanu naszego chowu. My możemy coś ruszyć, nieco zmienić. Uwolnijmy się od osobistych interesów i skoncentrujmy się nad rozwojem rasy wysokiej jakości. Czas coś zmienić.

Karin (Czechy)