Pierwotnym celem krzyżowania wilka z owczarkiem niemieckim było uzyskanie psów użytkowych na potrzeby czechosłowackiej straży granicznej. Psy te miały spełniać szczególne wymagania położone na wytrzymałość, wytrwałość i czujność, wymaganą do zabezpieczania zachodniej granicy ówczesnej Czechosłowacji. Ing. Karel Hartl, dowódca kynologicznej jednostki straży granicznej opracował i prowadził do roku 1995 projekt, którego celem było uzyskanie krzyżówek psa z wilkiem, który zawierał badanie międzygatunkowego krzyżowania pod względem bilogii, dziedziczności, biometrii i obserwowanie niektórych fizjologicznych różnic między psem, wilkiem, a krzyżówkami. Poza tym szukano odpowiedzi na pytania o powstawanie pozytywnie i negatywnie uwarunkowanych refleksów, procesy pobudzania i wyciszania, aktywność endogenną, zachowania socjalne i jego zmiany w czasie życia zwierzęcia...

Po zaakceptowaniu modelu badań i jego zabezpieczeniu finansowym dowództwo PS [-> straży granicznej] przystąpiło w roku 1957 do realizacji projektu, w którym wzięły udział stacje hodowlane niektórych brygad PS.
- Hodowla Libějovice obserwowała cięczkę, krycie i ciąże, liczebność miotów, zdolność reakcji krzyżówek na różne bodźce, możliwość wychowania i szkolenia, była tam obserwowana endogenna aktywność wilka, psa i krzyżówek w różnych generacjach. Nad podobnym programem pracowały także stacje hodowlane Grabštejn i Malacky.
- Hodowla Volary miała za cel obserwować u krzyżówek zachowania socjalne i różnice w ich przejawach.
- Hodowla Cheb obserowała różnice we wzroście i proporcjach ciała krzyżówek w porówaniu z ONami.
- Hodowla Karlovy Vary śledziła wychowanie krzyżówek umieszczonych samotnie, lub wspólnie ze szczeniakami ON i oceną różnic w ich zachowaniu.
- Hodowla Bratislavskiej brygady (Šamorín, pozniej Malacky) miała za cel obserowanie różnic między krzyżówkami F1, F2 i kolejnymi generacjami, (tak były oznaczane jedynie te z powtórnego krycia na ON, tj. ze spadającą ilością wilczej krwi) a później śledzenie wyników wzajemnego parowania się krzyżówek różnych generacji.

Pierwsze krzyżówki urodziły się 26.05.1958 w stacji hodowlanej Libějovice ze skojarzenia wilczycy BRITY i ON Cézar z Březového háje. Z pięciu urodzonych szczeniąt (1 pies i 4 suki) do dalszej hodowli w stacji Libějovice została wybrana suka F1 BETY, do stacji Šamorín wybrano sukę BERTA. Tutaj były odchowane krzyżówki drugiej generacji, z nich suka OSA i psy OLD i ODIN zostały potem przewiezione z powrotem do Libějovic, a po zaliczeniu typowego kursu dalej używane w chowie. Z potomstwa suki BETY odchowano kilka miotów 2.-4. generacji, a również miało miejsce pierwsze skojarzenie dwóch krzyżówek F2. Do dalszej hodowli zostały wyznaczone suka F2 BARKA i jej syn F3 HRON.
Rodzeństwo OSY, OLDa i ODINa przyczyniło się do rozszerzenia chowu nie tylko w PS, ale i wśród prywatnych hodowców, z których należy wymienić pana Jaroslava Drimla i panów Stehlíka, Veselého, Berouška, Dr. Kafku, i p. Kincla, z których hodowli dalej w chowie wzięła udział suka SILVA przez swojego syna ERO z PS. Suka F2 OSA była po pierwszym miocie w Libějovicích wrócona z powrotem do Bratislavskiej brygady PS, gdzie stworzyła liczną rodzinę za pośrednictwem swoich córek F3 KAČY, KASTY, SALI, GERY, PIRY i syna F3 PENa. Z 66 psów i 40 suk tej rodziny w dalszej hodowli swój wkład miała F3 KAČA za pośrednictwem córki F4 TIRA i syna F4 GRIN.
Druga linia, utworzona przez potomków tej samej wilczycy Brity i ON Kurta z Václavky, została założona po odchowaniu krzyżówek F1 urodzonych 21.05.1960 w Libějovicích. Z sześciu szczeniąt do dalszej hodowli został wybrany pies BIKAR, a w wieku dwóch miesięcy został on przez ing. Hartla sprzedany do Bratislavskiej brygady PS. Z jego licznego potomstwa w chowie wzięły udział w drugiej generacji SITO, SANTA, CELA, TILA, TIVA, w trzeciej generacji ODON, XELA, XIDA, ORA, ODRA, SINA i dalsze osobniki.
Trzecia linia została założona w stacji hodowlanej w Býchorech w roku 1968 wilkiem ARGO i suką ON ASTA z SNB. Suka F1 URA z SNB zu tego skojarzenia odchowała w tej samej hodowli miot krzyżówek F2, a potem została wraz ze swoim synem INK z SNB sprzedana do PS do Libějovic. W dalszej hodowli z tej linii wziął udział INK z SNB, jak i jego siostra BARA z PS, którą na rozkaz mjr. Rosíka przeniesiono do stacji hodowlanej Malacky.

Już u pierwszych krzyżówek została zauważona możliwość ich szkolenia i zdolność do nawiązania więzi z człowiekiem. Np. z potomków po psie ODIN F2 do r. 1966 do służby wzięto 16 osobników, a cywilom sprzedano 18 zwierząt. W tym samym roku był przedstawiony tekst wzorca przyszłej rasy, został złożony pierwszy wniosek o rejestrację krzyżówek w cywilnej księdze hodowlanej i o pozwolenie na utworzenie Klubu. W tym czasie niestety nie było możliwe w Czechosłowacji legalne założenie żadnego stowarzyszenie bez pamiętania o tak zwanym Narodowym froncie. Hodowlą psów ras użytkowych sterował Svazarm (Svaz pro spolupráci s armádou [-> Związek do Współpracy z Armią]), który odmówił rejestacji krzyżówek. Kolejny wniosek został postawiony 26.05.1970 ponownie przez Ing. K. Hartla Československému svazu chovatelů drobného zvířectva [-> Czechosłowackiemu Związkowi Hodowli Drobnych Zwierząt]. Tworzący się zarząd zarejestrował wtedy 56 krzyżówek przebywających w rękach cywilnych hodowców w Czechach. Klub Hodowców Czechosłowackiego Wilczaka nawet w tym roku nie mógł być założony. W latach 60-tych na Słowacji krzyżówki nie były jeszcze hodowane przez prywatnych hodowców, hodowla była scentalizowana w stacji hodowlanej PS v Malackách. Krzyżówki były nadal używane jako psy użytkowe w ramach PS. Kynologiem Bratislavskiej brygady PS był mjr. František Rosík, od początku współpracownik ing. Hartla, dla którego hodowla czechosłowackich wilczaków stała się celem życia. Szczególną jego zasługą w Bratislavskiej brygadzie PS było utworzenie warunków do prowadzenia hodowli także w latach 70-tych, gdy po sierpniu 1968 doszło do zmiany naczelnika kynologii PS i w innych stacjach hodowlanych zakończono program hodowli krzyżówek.

W roku 1974 populację wzbogacił trzeci wilk ŠARIK. W Bratislavskiej brygadzie PS zostali odchowani jego potomkowie po krzyżówkach F3 XELA z PS i suce URTA z PS. Z tego skojarzenia w dalszej hodowli zostały użyte XAVAN z PS, głównie za pośrednictwem swoich synów REPa z PS, CIRUSa z PS i wnuka BRESTa z PS, następnie przez sukę EIDA z PS i jej potomków odchowanych przez cywili AGÁTE i AFÍRa z PS (hodowczyni Slavičínská, Kroměříž).
Postęp hodowli i dalszy rozwój populacji w Bratislavskiej brygadzie umożliwiła druga fala rozwoju cywilnej hodowli od połowy lat 70-tych, która dotyczyła całego terenu Czechosłowacji (p. Hnátek, p. Richnovský, Dr. Švec, p. Budínská p. Ruska, Ing. Sopúch, p. Slavičínská, p. Seitl, p. Šídlo, p. Mádle a další).
Dzięki ing. Hartlowi, panu Rosíkowi i ich współpracownikom została wytworzona dostatecznie szeroka baza hodowców do założenia klubu.

w roku 1981 ostatecznie udało się uzyskać zgodę Českého svazu chovatelů na zapis czechosłowackich wilczaków do Głównej księgi hodowlanej w Pradze i założyć Klub Hodowców Czechosłowackiego Wilczaka. Po tym federalny zarząd związku hodowców zgodził się z całym działaniem nowego klubu i założeniem słowackiego oddziału Klubu. Walne zgromadzenie odbyło się 20.03.1982 w Brnie. Aż do momentu uznania wzorca rasy FCI czechosłowackie wilczaki były zapisywane do rejetrsu jako hodowla ewidowana. W roku 1985 udało się rozszerzyć pulę genetyczną młodej rasy poprzez użycie psa F1 KAZAN z PS, który urodził się w roku 1983 w stacji hodowlanej PS w Libějovicích ze skojarzenia ON Bojara von Schotterhof i wilczycy Lejdy. Do powstania rasy czechosłowacki wilczak w ciągu 25 lat wzięły udział 4 wilki; kolejno Brita, Argo, Šarik i Lejdy.